Ek gıda, izin durumları, daldan dala

Ben sabırsız kulum ya hep bana ek gıda konusunda çok yavaş ilerliyormuşuz gibi geliyor. Bari neler yiyoruz yazalım da gözümüzün önünde olsun.

Açıklama: Doktorumuzun daimi tavrı hala önce annesütü sonra ek gıda şeklinde. Dolayısı ile benim doyurucu sütün üstüne ne kadar yiyebilir ki?? Bir sonraki randevumuza kadar tekrar yemeklerden sonra anne sütü verelim diye sormayacağım ama önümüzdeki ay, artık 8. ay bitip 9. aya giriyor olacağız ve anne sütünün Arca için artık eskisi kadar besleyici olmayacağını düşünüyorum. Sabah ve akşam ara öğün olarak anne sütü ile devam edelim ama artık gün içinde normal yemek yesin önerisinde bulunacağım. Zaten Arca sütü çok azalttı, ben de işyerinde 2 defa sağabiliyorum ama çok çıkmıyor artı direkt emzirmediğim için aramızdaki iletişime de faydası yok, kısacası emzirmeye varım ama süt sağmak benim için artık zor!! Bu arada birkaç defa annesütü vermeden yoğurt-yemek verdiğimiz oldu, aç olunca gayet güzel yedi.
Buna göre aşağıda " " içine aldığım kelimelerin anlamları:
"götürüyor" - "hasta oluyor" : 1 kase yiyor
"beğendi ama" - "itirazı yok": birkaç kaşık alıyor, öğürmüyor, püskürtmüyor ama devam etmiyor, ağzını sımsıkı kapatıyor.
"denedik" : küçük bir parça verip tepkisine bakıyoruz, çok hoşlanmıyor, yemiyor.
"yedik" - "yiyor" : öyle bayılmıyor ama sütün üstüne 7-8 kaşık yiyor, sonra ağzımız mühürleniyor.

Şimdi özetler...

- Sabahları yumurta sarısı, bebe bisküvisi , anne sütü, labne karışımı devam, bazen bir kaseyi "götürüyor" bazen hiç yemiyor. Değişiklik olsun diye milupanın tahıllı kahvaltılıklarından aldık, denedik, bence "beğendi ama" az önce dana gibi emdiği için kaseyi bitirmedi.

- File içinde şeftali, üzüm götürüyorduk, yeni favorimiz armut. Bitince yeni dilimi koymamıza sabredemedi, bastı yaygarayı, ikinci dilimi de "götürdü", ağzını şaplata şaplata :)

- Balıkla aramız yok. Somondan sonra beyaz etli çipura "denedik", yok ya kokusu ya tadı.. canını sıkan birşeyler var, denemeye devam edeceğiz.

- yoğurt olarak sütaş babymix elmalı seviyoruz, çorbalara koymak veya başka meyvalarla yesin diye sade de alıyoruz. Ne kadar tok olsa da yoğurt "götürüyor".

- Kuzunun annesinden feyz alarak buzluğa et suyu stoğu yaptık. Bizim kasap ilikli kemik göndermiş, düdüklüde iyice haşlayıp süzgeçten geçirdim, soğuduktan sonra tek kullanımlık buzluk poşetlerine doldurdum. 1-2 küp çorbalarına, pürelerine ekliyorum. Hatta 2 poşet Nazlılara verdim, zira acayip çok etsuyu çıktı, taze taze tüketelim dedik. Arca et ve tavuksuyuna tarhanaya "hasta oluyor".

- Artık evde sebze yemeği varsa ezip direkt veriyoruz. Geçen hafta yoğurtlu ıspanak "yedik".
Aynı şekilde evde pişen etli bezelye yemeğini de "yedi". Bence sevdi, ne de olsa içinde et var, babası kılıklı:))

- Öğlenleri değişik çorbalar peşindeyiz. Ümit ablanın yaptığı yayla çorbasını da "yedi". bebeğimneyesin.com daki tariflerden faydalanıyorum, sebzeli bebek püresini ilk gün "yedi" ikinci gün istemedi. Böyle örnekler çok, sabırla deniyoruz.

- Elini tabağın içine soktuğu zaman daha fazla yiyormuş gibi geliyor. Bir de parmaklarımızda yemek ayrı bir zevk.

- Evde pişen taze fasulyeyi "götürmüştü" ama nedense milupanın kavanoz mamasından çok hazzetmedi. Brokoliliyi de yakında deneyeceğiz.

- Bamyaya "hasta oldu". ama tabii bizim yemekten yedi, beyefendiye ayrı yemek pişirince yemiyor, büyük insan tenceresinden yiyecek illa ki. acaba tuzu yağı kıvamı daha mı hoşuna gidiyor?

- Babanesinin yaptığı mercimekli, bulgurlu çorbayı "götürdü".

- Havucu arttırınca kabaklı sebze çorbasını "yiyor" ama kabaktan çok hoşlandığını sanmıyorum.

- Elmalı brokoli ezmesine "itirazı yok" bu da bebeğimneyesin.com dan bir tarif.

Kısacası lezzetli olmayan birşeyi yediremiyorsun, bu kadar basit. Önce yemekleri ben tadıyorum, güzelse yememesi imkansız, ama az ama çok. Ama kendi yemeklerimizin yağına ve tuzuna dikkat etmeliyiz bence, yanılıyor muyum? Az koymalı ki düdük özellikle tuza alışmasın.

Aslında ciddi anlamda pek çok yemek denemişiz, tatmışız, haksızlık etmemek lazım. Sadece miktar bana az geliyor, önceliğin hala anne sütünde olması ile açıklıyorum bu durumu. Belki de emmeden yese daha çok yiyecek, bilemiyorum.

Geçen gecenin yorgunluğu dün çıktı, akşama doğru uyku gözlerime çöktü, yolda gelirken uyumamak için camları açtım, bir de müziğin sesini, nerdeyse uyuyacaktım. Akşam da Arcadan hemen sonra yattım, allahtan gece çok kalkmadı.

Bugün benim için bir nevi cuma:) Yarından itibaren 1 hafta izinliyim. Bu yıl çok yıllık iznim var, genelde hepsini bitiremem yıllık izinlerimin, her sene birkaç gün yanar. Ama bu yıl kullanmak istiyorum, çünkü;
1. Hamileyken dünya kadar mesai yaptım, nerdeyse dünyayı dolaştım, bu mesailer bana izin olarak kaydedildi ama şirket krizin faturası olarak bu mesai izinlerinin silinmesine karar verince, en az 10 günlük iznim yendi bitti kül oldu, aynı akibetin yıllık izinlerimin başına gelmesini istemiyorum, yıl sonuna kadar harcayabildiğim kadar harcayacağım:)
2. Arca ile vakit geçirmeye çok ihtiyacım var
3. Evin düzenlenmesine ihtiyaç var!! Haftasonu olmuyor, Arca uyurken geçen hafta sadece banyo dolaplarını düzenledim, bu hafta da salonu. Şimdi Arca ile Ümit abla ilgilenirken beni evi şöyle bir kışa hazırlayayım istiyorum. Ayakkabı dolabı, gardrop, mutfak!! of çok fena işler...
4. ve biraz alışveriş!!
Blogger dostlarım kilo mevzusu yüzünden bana gıcık biliyorum. Normalde insanların kilolu olup olmadığıyla asla ilgilenmeyen ben, konu kendi kilolarım olunca şekilci ve itici bir tip oluyorum. Yükselen terazinin komik çelişkileri:) Hülyacıııım beni ne zaman görse sen daha yeni doğum yaptın kilon olması lazım der, güleriz:) ama işin aslı şu… ben evlendiğimde hala ilkokul son sınıfta aldığım şorta girebiliyordum, yani benim beden değişikliklerim çok uzun süreçlerden geçer. 7 yıl keyifle içtiğim sigarayı bıraktığımda bile sadece 2 kilo almıştım – yani 5 sene önceydi, demek ki hamilelik öncesi 5 yıldır aynı kilodaydım. Bu sebepten hamilelik benim için tam bir komediydi, bu kadar kısa sürede bu kadar kilo alınır mı yaaa oluyordum. Yani manken vücut olma derdi değil de değişikliklere kolay adapte olamama (boğa burcu sabit fikirliliği) , kendini bi türlü beğenememe halleri diyelim:) Arca sağolsun iliklerime kadar emmek ve ağır kaldırma egzersizlerine vesile olmak suretiyle kilo vermemde etkili oldu. Hamilelik öncesi kilomdan 4 kilo kadar ağır çekiyorum ve 1 beden de büyük bir kalıptayım.
Serde cimrilik de olunca ve de alışverişten hoşlanmayınca;
a. Eski kiloma dönmeden yeni bir şey almayacağım
b. İlla ki eski bedenime döneceğim için şimdilik 2-3 parça 5 aylık hamileykene kadar giyebildiklerimle idare edeceğim
Şeklinde kendime sınır çizmiştim. Ama kıyafetler eskiyor. 2 pantolondan biri artık yıkanmaktan eskidi ve yırtıldı. Yani artık kilo vermeyi beklemek komik oluyor. Diğer pantolona da bir şey olursa işe kotla gidip geleceğim ki o da üzerimde pek hoş durmuyor itiraf etmeliyim.
Kısacası ister "eski kiloma döneceğime olan inancımın sarsılması ve kabullenme" diyelim, ister "gerçek anlamda giyecek birşeyim yok" (bunu her kadın söyler ama benim gerçekten bişeyim yok) diyelim, artık havlu atma ve alışverişe çıkma zamanı geldi.
Hadi ben kaçtım:)

arada bunları da yazmak lazım

O bızlattığımız günün ertesi ne güzeldi...
Arca ile parka gittik, nasıl rüzgar, fırtına! pusette uyumadı, etrafı seyretti, arada yüzümü yüzüne yaklaştırdığımda elleriyle yanaklarımı kavrayıp beni kendine çekti, kendince öptü, emdi, yaladı yanaklarımı çenemi... Aşk tazeledik meleğimle... o küçük tombul bir eros aşk meleği, bizim salonda Rafaelin melek puzzle ları vardır, hamileyken çok bakmış olacağım, Arca onlara benziyor, özellikle çıplakken...
Parkta uyumadı dediydim ya eve gelince üzerimize rahat bişeyler giyince rüzgarın da sersemliğiyle 1,5 saatlik öğleden sonra uykusu çöktü ikimize de... Hatta uyanıp da keyif için bizim yatağa alınca bir yarım saat daha birlikte uyuduk. İlker geldi, o da katıldı bize, mutlu aile tablosu:)
Akşam yemekte o haberi alasıya kadar hayaller, planlar, programlar vardı kafamda... hayır sağlık sorunu değil, sorun para!! yani hiçbir zaman öyle çok olmadı ama yokluğu yara. hele de geleceğinden emin olup üstüne planlar yapınca hepten keyif kaçıyor. Oturup plan yapmamalı, yazıp çizmemeli, hayal etmemeli belki de. Ama insan o kadar uzun süre sabredince, ve bir an bir umut ışığı belirince hemen oh çekiveriyor, elinden alınınca da off!
Arca'yı uyuttuktan sonra Nazlı uğradı, sonra da telsizi alıp biz indik aşağıya, biraz kafam dağıldı. Sabah artık daha iyiydim. Birşey değişmedi ki, başladığımız yerdeyiz, sadece biraz hayalkırıklığı, napalım bi dahaki sefere.
Pazar bütün gün evdeydik, salonda bazı değişiklikler yapmıştım, ayakkabılık düzenlemek lazım, biraz ütüye el atmak lazım!! Sabah boğaz ağrısı ile uyanınca hiçbiri olmadı. Arcayla 1,5 saatlik bir öğle uykusundan sonra yemek yaptım, kafamı en çok dağıtan şey!! Hatta çoook uzun zaman sonra kek yaptım. Dr Quetker'in kek karışımlarını kullanıp da keki kötü olan bi ben varımdır herhalde, zaten yemek için değil keyif içindi:)
Arca tüm gün bizi güldürerek keyiflendirmeye çalıştı, sanki gerginliğimi anlamış gibi. Hatta bu misyonu kesintiye uğramasın diye azimle öğle 2 akşam 8 buçuk arası uyumadı, inanılmaz bir enerji!!! Gizli gizli redbull içtiğinden şüphelendik. Belki de sadece bizimle daha fazla vakit geçirmeye çalışıyordu. Tam dedik ki artık gece deliksiz uyur, nerdeeee!! Gece 2-3-5-6:30 nöbetlerine uyandım. Ağlayarak uyanıyor ve sakinleştirmek ne mümkün, belki kabus, yada tüm günün yorgunluğu... Fenaydı. 5 te uyutamayınca bizim yatağa alıp pışpışladım, uyuklayınca kendi yatağına yatırdım, 1,5 saat uyudu, uyanınca bu defa ben yanına yattım, yarım saat daha kestirdik. Bu birlikte kestirmelere dikkat etmek lazım, alışkanlık yapacak!! hem ona hem bana.

ve gözlerimin altında halkalar, yeni haftaya başladık:) ama bu hafta sadece 2 gün çalışıp 3 gün izin yapacağım, ofisi şu anda çekilir kılan tek şey bu!!!
iç karartan yazının ardından flaş flaş Arcanın çıplak fotografıyla biraz keyiflenelim!!!

bunu yazmam lazım

dün akşam balık yaptık, Arca tattı çipurayı sevdi gibi ama biraz sulandırıp parçalayayım istedim. Arca mama sandalyesinde, İlker balık ayıklıyor bizim için, ben kasenin içindeki balığı blender ile bızlatıyorum. Önce blender bıııız diyor, sonra durup kıvama bakarken bu defa Arca bıız diyor. Koptuk gülmekten:) en az 7-8 defa tekrarlandı, hani tesadüf mü diye, yok diil... yemekten sonra İlker yine blenderı bızlattı arkasından Arca... taklitlere başladık hadi bakalım:)))

Ümit ablamız hasta:(

ve sanırım biz hasta ettik onu:(
doktor bakıcınız da dahil grip aşısı olacaksınız dedi. Ümit ablaya söyledik, kaç senedir grip olmuyorum ben ama doktor dediyse olurum dedi. Eczaneye gönderdik. Araya haftasonu girdi. Pazartesi bir geldi, gözleri bile akıyor. Aldı bizi bir telaş, hani maskeyle filan Arcaya bakarım diyor ama belli çok ağır grip. Dedik ki sen git dinlen, başka türlü geçmez bu meret!! Aksi gibi evde temizlik var, benim işe gitmem lazım. İlker Arcaya gönüllü oldu, gözüm arkada değil tabii ki. Bütün gün telefonlaştık, öğleden sonra büroya götürmüş, sonra babaneyle gezmeye gitmişler, müthiş bir gün geçirmişler, resmen kıskandım:)) Akşam babane yemek yapmış, getirmiş, hala da yoğurdu kapmış getirmiş, ben de pilav koydum ocağa, oooh misler gibi yemek yedik. Arca da ıspanağını götürdü. Banyo derdimize Hülya sünger önermişti ama Arca henüz oturamadığından ertelemiştik. İlker pazartesi almış, pek rahat, Arca kaymadan keyifle banyo yapıyor, nasıl eğlendik, biz babaneyle banyo yaptırırken İlknur fotoları çekti- fotolar daha sonra:) Ümit ablanın aklı bizde kalmış, akşam aradı. Doktora gitmiş, 20% ihtimalle böyle aşı sonrası grip görülür, hem sizin boğazınızda da mikrop varmış, tetiklemiş demiş doktor. Tabii ne bilelim, dedik ki yarın da gelme iyice dinlen, zaten kan tahlili istemiş doktor, yani o derece hasta ablamız:(
Dün nöbeti ben devraldım, işe gitmedim. Akşam nefis banyo ve deli gibi oynamanın üzerine Arca derin uykuya daldı, 3 gibi uyandı, tekrar uyuduk, sabah bi kalktık 8 olmuş!!! Kahvaltı, oyun, hoop sabah uykusu... Ben de açık çayımı koydum, Aşk'a daldım. 3 günde bitecek roman elimde sürünüyor, ama dün evdeydim ya bitireceğim azimliyim. Derken kapı çaldı, annemler... Yazlıktan kesin dönüş yaptılar, evde olduğumu biliyorlar ya eve gitmeden kahveye gelmişler, hoşgelmişler:) Arca da nerdeyse uyanacaktı, hemen yanına gittiler, Arca çıldırdı, nasıl özlemiş... Bol bol oyun, kudurmaca. 10 günde nasıl da büyümüş hayretleri...
Bu kadar hareketin ardından nefis bir öğle uykusu, nerdeyse 1,5 saat!!
Bu arada Arcanın küçülmüşlerini koliledim, biraz yer açıldı. Eksikler tespit edildi. Patikli alt şiddetle ihtiyaç!! Nedense üst çok alt yok! Göztepeye indik Arcayla, 3 tane ucuzundan bulduk, evde giysin rahat rahat, batırsın paralasın:) Babaneyle konuştuk, yakınlardaymış. Benim planım Arcayı Göztepe parkına götürüp o kuşları, çocukları seyrederken Aşk'ı bitirmekti, nasip değilmiş, babaneyle gittik parka. İkindi sütümüzü biberondan, meyve püremizi milupadan aldık. İlk defa Milupa deniyoruz. Çok sevmedi sanki, bizimki home made tercih ediyor galiba:)) Arca kuşlara hasta oldu, kedileri çağırdı, köpekten korktu, çocukları seyredaldı, sonra da uykuya teslim oldu.
Güzeldi, yani Arcayla birlikte olmak, haftasonuna sıkıştırılmamış bir birliktelik, bir küçük kaçamak...
Akşam Ümit ablayı aradım, daha iyi olduğunu söylüyor ama söyleyen ses aynı şeyi söylemiyor. içimize sinmedi, bu defa annemi ayarladık, zira benim işe gitmem lazımdı.
Bugün de böyle geçecek...

Pazar gezmeleri

Büyümelerini seyretmek oscarlık bir yapıta ömür boyu tanıklık etmek gibi.

Daha dün gibi ilk dişini çay kaşığı ile tıklatmak suretiyle emin oluşumuz. Şimdi köpek dişlerinin sancısını çekiyoruz. Öyle ki cumartesi gecesi hiç uyumadım, zaten 2 gibi yatmıştım, daldığım anda tekrar kalkacağını bildiğim için bir süre sonra uyumanın anlamı kalmadı. Sabah kahvaltısından sonra Arcayı uyutup kafayı yastığa gömdüm. Kore seyahatlerinde uçakta maske verirler, hiç kullanmamıştım ama iyi ki atmamışım şimdi gündüz uykularımda takıyorum, komik oluyor ama napalım... Öğleye kadar toparlandık. Dışarı çıkmak istiyoruz ama bi taraftan da yorgunluk her yer kalabalık... Derken telefon, alt kat komşumuz Nazlı. Cansu ek gıdalara geçmiş, 15 dakika kadar sohbet ettik, onlar da aynı bizim gibi hem "hava güzel çıkalım", hem "otur yerinde boşver" arasında sıkışmışlar.

Bi gayret açık havada kahve içeriz en azından deyip sözleştik. 45 dakika sonra hazır olacaktık güya tam 1,5 saat sonra inebildik. Arca uyudu, Cansu güzelleşmiş filan derken saat çoktan 5 olmuştu. Tenha bir cafe'de bişeyler atıştırıp sohbet ettik. Cansu'nun eski ağlayan halinden eser yok, zaten ne zamandır bizim kata sesi gelmiyordu. Arcayla salıncağa bindik, çoook keyifliydi. (kilo vermem lazım salıncağın oturağına sığamadım:) Bol sohbet... Sohbet öyle tatlıydı ki kahveleri evde içelim diye sözleştik. Arca tüm çabalarımıza rağmen arabada uyuyakaldı, hatta uyumak için ağladı:( eve geldik, Arcayı İlkerin kucağında iken soydum, pijilerini giydirdim, emzirdim, hala uyuyor. 10 dakika sonra Nazlılar geldi, Arcayla cansu sözleşmiş gibi arabada uyumuşlar, ve yine sözleşmiş gibi uyandılar. Serdik oyun halısını, biz kahve içerken bıdıklar oynadı. Arca şimdiden oyuncaklarını paylaşmamak konusunda azimliydi. Köpeğini pandasını cansuya verirken öyle pis baktı ki geri koymak zorunda kaldık. Onları yanyana görmek bi defa daha zamanın nasıl geçtiğine şaşırttı bizleri. Çok değil, birkaç ay sonra gerçekten birlikte oynamaya başlayacaklar. Sonra peşlerinden koşmaya başlayacağız, hatta gün gelecek Arca "Cansuyla sinemaya gidebilir miyiz" diye izin isteyecek, arabayı kaçıracaklar ve bizler onların hızla büyümesi karşısında bugünleri gülümseyerek hatırlayacağız.

Montessori Eğitimi - 1 : Sürpriz Sepeti

Nerden ilk duydum hatırlamıyorum, galiba bir blogger annenin yazısıydı...
Sonrasında biraz araştırma ile Tim Seldinin "Harika Çocuk nasıl yetiştirilir?" kitabını edindim, yaklaşık 1 haftadır okuyorum. Montessori eğitimi hakkında.
Bu linkten her türlü bilgiye ulaşılabilir.
buraya da sık sık uğruyorum.
Kısaca notlar:
- Maria Montessori İtalyanın ilk kadın doktoru
- Çocukların potansiyellerini görerek doktorluğu bırakıp onları eğitmeye adamış kendini.
- Küçük çocuklar pek çok ufak tefek işin üstesinden gelebilecek varlıklar
- Onlara verilen işlerin altından kalktıkça son derece özgüvenli bireyler olarak yetişiyorlar.
- Aynı zamanda eğleniyorlar.
- Ana fikir kendim yapabilmem için bana yardımcı ol!! Benim yerime yapma!

Tabii harika çocuk çok iddialı bir tanım, zaten her anneye yavrusu harikadır da benim bu eğitimden hoşuma giden çocukların bazı işlerini kendi kendine görebilmeleri, bunu başardıkça özgüvenlerinin artması, bağımsızlaşmaları.. 7 yaşında hala annesinin yemek yedirmesini bekleyen çocuklar, kıyafetlerini giymekte zorlananlar, bir bardak suyu bile annesinin elinden içenler, odasını toplamaya direnen veletler... bunlar hep karşıdan bakıp da üzüldüğüm sahneler.. Elimden geldiğince bunları yaşa(t)mamak istiyorum.

Anne İş'te ile mailleştim, burasına ulaştım ve Montessori mail grubuna üye olmak için davetiye talep ettim. Azimliyim yani :)

Bizim minikler için tabii ki çok erken ama onların bile gelişmelerini sağlayacak bazı oyunlar var.

Biz sürpriz sepeti ile başladık. Bu Arca ile aramızda birbirimize akşam sözümüz gibi oldu. Hani Anne İş'te kitabında çocuğunuzla 15 dakika bile geçirseniz her akşam aynı saatte sözleşerek ve mutlaka söz verdiğiniz gibi davranarak (resim yapmak, masal okumak, bebek dikmek...) birbirinizle çok özel bir bağ kurabilirsiniz diyordu. İşte bizim bugünlerde her akşam yemeğimizi yedikten sonra sürpriz sepetimiz var.
Bu sepetin içine hergün ayrı objeler koyuyoruz. Amaç sepetin içindekileri ses, doku, koku şeklinde algılaması. İlk gün sepeti önüne koyduk, sadece baktı, içinden biz objeleri alıp bakıp yerine koyduk, sonra sepeti tekrar önüne koyduk. İçinden tek tek objeleri alıp incelemeye başladı. Cam kavanoz içinde nohutlarla en az 15 dakika oyalandı. çıkardığı seslere bayıldı. Yün patiğe çok ilgi göstermedi. Kağıt sayfayı epey hışıdattı. Sonunda sepetle işi bitince sepeti ters çevirdi. Bu galiba bu oyunla işim bitti demek:) 3-4 gündür oynuyoruz artık sepeti elimde görünce gülüyor ve biz müdahale etmeden başlıyor içindekilerle oynamaya. Genelde doğal şeyler olması gerekiyor, tahta, cam, metal... Kitapta öneriler var. Hergün de ayrı objeler... Dün akşam metal çay kutusu ve tahta kaşıkla hem diş kaşıdık hem de birbirine vurup çıkardığı seslerle coştuk.

Şimdilik böyle... Büyüdükçe oyunlarımız gelişecek değişecek, sabırsızlıkla bekliyorum.

7. ay kontrolü - nasılız?

Bugün tam 7. ayımızı doldurduk, 8. ayımıza giriyoruz.

Bayram öncesi doktor randevumuz vardı.
Önce özetler...
- kahvaltıya başlıyoruz. Yine önce anne sütü üstüne yumurta sarısı, labne peyniri, anne sütü, bebe bisküvisi karışımı. İlk yediğinde hasta olmuştu, sonraki 3 gün yediremedim:(
- anne sütü öncelikli bunu değiştirmiyoruz. Yine ek gıda kıvamındayız. Stoklar bitiyor diyorum, bitsin o zaman bakarız diyor doktor. İlginç kişilik, ne diyeyim.
- akşam yemeklerinde yoğurdu kaldırıp kendi yemeklerimizden tattıracağız.
- balıkla etlere başlıyoruz. Et tavuk daha sonra ama sularından yemeklerine katıyoruz. Tavuk sulu tarhanaya hasta oldu, yalana yalana yedi.
- Grip aşımızı ailecek olduk, Ümit ablamız da dahil
- bacak ve kol içlerindeki lekeleri gösterdik. Mantar filan değilmiş allahtan, deride böyle değişimler olabilir dedi. Zaten ten rengi biraz açılıyor.
- Kilomuz 10.150 gr (550 gr almışız - normalin yaklaşık 2,5 kilo fazlası var) boyumuz 70,5 cm (2 cm uzamışız) olmuş. Büyüyoruz:)
- üst ön dişlerden biri çıktı diye haber verdik, yanındaki de çıkıyor diye müjdeledi. Haftasonu iyice patlattı zaten artık 4 dişimiz var. Köpek dişleri yolda.
- Arca bu defa çok ağladı nedense... hep kucağımda muayene oldu.
- az biraz konaklar oluşmuş başımızda, yenidoğanken olmamıştı, hayret.

Doktordan çıkınca iftar saatine denk geldik, hadi dedik Alsancakta yiyelim vakit geçsin. Cıvıl cıvıl Alsancakın göbeğinde yemek iyi geldi. Arca biz yemek yemeğe başlayınca mızıldanmaya başladı, beyefendinin yanında yemek yemiceksin gıcık oluyor. Sonra etraftan "yazık karnı aç galiba, biraz yediklerinizden verin bari" diye akıl veren çok oluyor. Arcayla birlikteyken sokakta dondurma bile yiyemiyorsun, yalanıp duruyor, sanki aç bırakıyoruz cüceyi:))

Araya bir Arca fotosu...

Şimdi devam edelim.
Peki biz nasılız?
- konuşmaya başladık. sürekli tek heceli sesler çıkarıyoruz. bence ciddi ciddi anne diyor ama İlker gıcık oluyor. Maaile Arcaya bababbababa dedirtmeye çalışıyor. Arada çıkarıyor, haksızlık etmemek lazım. Ben uyuturken hep kulağına anne dediğim için (acayip pislğim yaaa) çoğu bebeğin aksine önce anne diyecek MUHAAA (burada kötü adam Erol Taş gülüşü)
- Bu konuşmalardan herkes kendine pay çıkarıyor. birkaç defa anneaanee filan deyince anane diyor diye annem, babababa zorlamalarından ilker, abababa deyince Duru... Hatta babam dede dediğini bile iddia eder oldu. Yeni eğlencemiz bu!
- Şınav çekiyoruz, emeklemeye kasıyoruz ama maalesef göbüş ağır geliyor. Daha en az 2 ayımız var bence. ama ulaşmak istediği oyuncağı nolursa olsun alıyor. Mesela yatakta debelendi ulaşamadı mı çarşafı çekip oyuncağı yanına getiriyor. Uzanamıyor mu basıyor yaygarayı sana getirtiyor.
- İlk defa kabız olduk, galiba ek gıdalardan yoksa hemen her bezimiz kakalı çıkardı. Ve olaylı gecenin ardından Nazlılara ve her daim kabız Cansunun huysuzluğuna hak verdik. İnsan başına gelmeden bilemiyor.
- Sütü azalttık gibi, gündüzleri 190 cc içerken 130 cc lere düşürmüş. Böyle böyle emme olayını bitirecek herhalde.
- Kitap olayına hastayız, ciddi ciddi okuyoruz.
- ceeler en sevdiğimiz
- Yemeklere ilgi günden güne değişiyor, tarhana seviyoruz, şehriye çorbası, sebze çorbası hep götürüyoruz da bazen birkaç kaşıkla bıraktığı oluyor. Ses etmiyoruz, nasılsa stoklu çalışıyoruz, sorun yok.
- Kısacası lezzetli olduğu sürece itirazımız yoksa, bu sebepten önce ben tadıyorum güzelse veriyorum.
- Discovery Channel belgesellerini aratmayan sahnelere şahit oluyoruz. Arcanın emeklemeyi teşvik etmesi için Papsi adında bir köpeği var. Onu bir aslanın ceylanı avladığı gibi yakalıyor, boynundan tutup yan çeviriyor, önce biraz boyun kulak tadına bakıyor, sonra poposundan ısırıyor, en sonunda tıtıklı ayaklarını keyifle kemirmek suretiyle dişlerini kaşıyor.
- Yatakta dönmeye çalışıyor, bu sebepten uyanıp duruyor. Hep yüzüstü yatmak istiyor, ben hala korkuyorum ama yüzüstü yattı mı da çok rahat uyuyor.
- Baharlıklarımızı çıkardık, eksiklerimizi belirledik, bu aralar bir alışveriş yapacak gibiyiz.
- Ayak fetişisti olduğundan şüpheleniyorum sürekli gözleri ayaklarda.
- Artık farklı ortamlarda uyumaya alıştı. Babanenin evi, Zeynepler, ilknurlar... Hiç yadırdamıyor.
- Isırılmaya bayılıyor. İlkerle oynarken ısırsın diye göbeğini açıyor.
- Herkese değil ama yabancılama var. Kızlar ve de sarışınlar tercihimiz, erkeklere genelde dudak bükmenin ardından kopan yaygarayla tepki veriyoruz.
- Somon balığı yedirmeye çalıştık. Bu ne ya şeklinde yaklaştı. Bir de Ümit abla deneyecek.
- Artık hep oturuyor, desteksiz. öyle sağa sola devrilme yok. Böylece çok rahat oynayabiliyoruz.
- Top oynamayı seviyoruz, ne de olsa oğlan çocuğu, ver topu dünyayı unutsun.
İşte böyle... büyüyoruz...